Vélindað tengir kok og maga.
Um 12,500 ný tilfelli munu greinast í
Bandaríkjunum árið 2000.
Faraldsfræði:
Vélindakrabbamein er 2.7
sinnum algengara í körlum en konum.
Flöguþekjukrabbamein í vélinda eykst með
aldri, en kirtilkrabbamein er hvað algengast í fólki
á fimmtugs og sextugsaldri.
Vélindakrabbamein er 20-30
sinnum algengara í Kína en í
Bandaríkjunum.
Áhættuþættir:
Reykingar og áfengi eru vel
þekktir áhættuþættir
flöguþekjukrabbameins í efri hluta vélinda.
Þessir sjúklingar hafa háa einnig háa
tíðni af krabbameini í munnholi og lungum vegna
fyrrnefndra áhættuþátta.
Langvarandi
vélindabólgur geta leitt til
slímhúðarbreytinga í neðri hluta
vélinda (Barett´s esophagus). Þetta
ástand eykur líkur á kirtilkrabbameini í vélinda.
Einkenni:
Einkenni eru mörg og margvísleg.
Líklega eru kyngingarörðugleikar algengasta einkenni
sjúkdómsins. Að auki má nefna:
þyngdartap, verki, hæsi, hósta og önnur
einkenni eftir staðsetningu meinvarpa.
Skimun:
Vegna hárrar tíðni
sjúkdómsins er skimað fyrir honum með
vélindaspeglun í Japan og Kína.
Meinafræði:
Tíðni kirtilkrabbameins
í vélinda hefur mjög aukist á
undanförnum árum. Ekki er vitað um
ástæður þessarar aukningar.
Flöguþekjukrabbamein er þó enn algengasta
vefjategund vélindakrabbameins. Af öðrum
sjaldgæfari vefjategundum má nefna sarkmein og eitlakrabbamein.
Algengt er að meinið
sái sér til lungna, lifrar, þindar,
nýrnahetta, beina og heila.
Stigun:
Vélindakrabbamein er
flokkað í 4 stig eftir útbreiðslu sjúkdómsins.
Meðferð:
Meðferð er háð
stigi sjúkdómsins við greiningu og byggir á
skurð-, geisla- og lyfjameðferð. Góð
svörun hefur fengist við samhliða geisla- og
lyfjameðferð í völdum tilfellum.