Þvagfærakrabbamein:

Nýrnaskjóða, þvagleiðari og þvagblaðra eru klædd sérstöku þvagfæraþeli. Krabbamein vaxið frá þessari klæðningu er gjarnan nefnt Þvagfærakrabbamein. Rúmlega 56,000 tilfelli voru greind í Bandaríkjunum árið 2000.

Faraldsfræði:

Þvagfærakrabbamein eru 2-3 falt algengari í körlum en konum og greinast flest á sjötugsaldri.

Áhættuþættir:

Aðalorsök Þvagfærakrabbameins er reykingar. Ofnotkun ákveðinna verkjalyfja (phenacetin) hefur einnig verið tengd þessum sjúkdómi. Aðrir þættir eru langvarandi bólgur og sýkingar í þvagvegum, ýmis lífræn efni, litarefni og önnur efni notuð í efnaiðnaði.

Einkenni:

Blóð í þvagi, sviði við þvaglát, aukin tíðni á þvaglátum, verkir allt eftir útbreiðslu sjúkdómsins.

Sjúkdómsgreining:

Rauð blóðkorn í þvagi gefa grun um illkynja mein í þvagvegum. Stöku sinnum má sjá illkynja frumur í þvagsýninu. Þessu er yfirleitt fylgt eftir með blöðruspeglun, sneiðmyndum af kvið og jafnvel röntgenmyndum af þvagvegum.

Meinafræði:

95% þessari æxla eru upprunnin frá þvagfæraþelinu sjálfu. Sjaldgæft er að sjá æxli upprunnin frá flöguþekju eða kirtilfrumuæxli.

Stigun og meðferð:

Sjúkdómurinn er flokkaður í 4 stig, allt eftir útbreiðslu. Að vanda er beitt skurð-, geisla- og lyfjameðferð allt eftir því hvað á við hverju sinni. Horfur eru mjög háðar útbreiðslu sjúkdómsins við greiningu.