Nýrnakrabbamein:

Um 30,000 ný tilfelli af nýrnakrabbameini voru greind í Bandaríkjunum árið 2000. Á sama tíma dóu um 1,200 manns úr sjúkdómnum.

Faraldsfræði:

Sjúkdómurinn er tvöfalt algengari í körlum en konum. Sjúklingar eru yfirleitt á fimmtugs- sextugsaldri við greiningu.

Sjúkdómurinn er algengari í norður-evrópubúum en fólki ættuðu frá Asíu eða Afríku.

Áhættuþættir:

Reykingar, offita og nýrnaskilun eru þekktir áhættuþættir. Erfðaþættir eru líka að einhverju leyti tengdir sjúkdómnum.

Einkenni:

Blóð í þvagi, þyngdartap, hiti, sviti, verkir, þreyta allt eftir útbreiðslu sjúkdómsins.

Sjúkdómsgreining:

Þvagskoðun, sneiðmyndir, sýnataka úr nýra eða frá meinvarpi staðfestir yfirleitt sjúkdóminn við vefjaskoðun.

Stigun:

Að vanda eru 4 stig, allt eftir útbreiðslu sjúkdómsins.

Horfur:

Sé æxlið fjarlægt við nýrnabrottnám og séu ekki merki um meinvörp lifa um 80% sjúklinga í 5 ár. Horfur versna síðan í réttu hlutfalli við útbreiðslu sjúkdómsins og er 5 ára lifun sjúklinga sem greinast með útbreidd fjarmeinvörp yfirleitt talin vera 5-20%.

Meðferð:

Skurð-, geisla- og lyfjameðferð allt eftir útbreiðslu sjúkdómsins. Nýrnakrabbamein svarar yfirleitt illa lyfjameðferð. Hinsvegar eru þessi æxli oft næm fyrir ónæmismeðferð og er henni gjarnan beitt við útbreiddum meinvörpum. Til marks um þátt ónæmiskerfisins í þessum sjúkdómi má nefna að talið er að í um 4-7% tilvika hverfi sjúkdómurinn “af sjálfu sér” án nokkurrar utanaðkomandi meðferðar. Þetta er talið verða vegna þess að ónæmiskerfi sjúklingsins sjálfs læri að þekkja krabbameinsfrumurnar og geri útum þær. Einnig er vel þekkt að sjúklingar geta haft dreifð meinvörð sem vaxa ekki um margra ára skeið. Nýlega hafa verið gerðar tilraunir með mergskipti í nýrnakrabbameinssjúklingum. Þessi aðferð er enn á tilraunastigi en virðist lofa góðu í völdum hópi sjúklinga.